هر چند مال من نشدی ولی ازت خیلی چیزا یاد گرفتم .

یاد گرفتم به خاطر کسی که دوستش دارم باید دروغ بگم.

یاد گرفتم هیچ وقت هیچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره.

یاد گرفتم تو زندگیم به اون که میفهمم چقدر دوسم داره هر روز دلشو به بهونه ای بشکنم.

یاد گرفتم گریه های هیچ کس رو باور نکنم.

یاد گرفتم بهش هیچ وقت فرصت جبران ندم.

یاد گرفتم هر روز دم از عاشقی بزنم ولی خودم عاشق نباشم.

رو به دریا.رو به احساس پاک و زلالش و غریزه ی نهفته ی شکارش

چادر می زنم. کنار بغض های فرو خورده و در گلو مانده ام از دست

اوخیره می شوم در چشمانش و می خواهم در چشمانم حرفهایم

رابخواند. تا نکند حرمتش را بشکنم.

می خواهم بفهمد ماهها پیش دوستش داشتم اما حالا.نه.

انگار یادش می رود که همیشه این گونه آرام نیست. لحظه های

وحشیانه ی هجومش را از یادبرده. لحظه هایی که با تازیانه های

باد هم قسم می شود و موج ها را به شکار می فرستد. و آنگاه

دوباره آرام می شود و من این دو رنگی اش را نمی خواهم

نمی خواهم حرمتش را بشکنم

اما دیگر دوستش ندارم

در بازیه شطرنج عاشقی

                           من و تو

هر دو قانون بازی را زیر پا گذاشتیم

من به خاطر تو

همه را از صفحه ی دلم کیش کردم

                                                   و تو

با انتخاب سیاه ترین مهره ی دلت:

در یک حرکت مرا یش همه مات کردی